Een dag op wandelafstand
Als actieve papa's maken we (red. Dries & Koen) één eenvoudige belofte aan onszelf: elke twee weken - op vrijdag - een daguitstap. Geen grote voorbereiding. Gewoon, vertrekken nadat de kinderen naar school zijn, en terug thuis om het aperitief te halen.
Binnen die ambitie kozen we voor een treinstapper die verrassend dicht bij huis ligt: van Gontrode naar Munkzwalm.
Te voet heen, met de trein terug — of net andersom. Van Scheldeland tot Vlaamse Ardennen, zonder auto, zonder haast, en zonder groot plan.
De praktische realiteit
- Het is koud: laagjes dus. Ventilerende onderlaag, daarboven wol of merino, en een softshell om wind en kou te breken. Warm blijven zonder helemaal bezweet toe te komen is geen overbodige luxe als je 25 km voor de boeg hebt.
- Ook de voeten verdienen aandacht. Die afstand klinkt onschuldig, maar wreekt zich genadeloos als je schoenen of sokken net niet goed zitten.
- En dan nog de NMBS. Het traject Gontrode–Munkzwalm blijkt, buiten de spitsuren, vooral een oefening in wachten met een overstap én 50 minuten navelstaren tussen twee korte treinritten. Alleen tijdens de spitsuren bestaat hier een vlottere verbinding.
We draaien het oorspronkelijke plan om
We stappen van Gontrode naar Munkzwalm, en nemen op het einde de trein terug.
Hopelijk komen we ergens tijdens de spitsuren aan en vermijden we het wachten.
Vertrekken in kleur
Wanneer we Gent verlaten, kleurt de hemel roze, paars en blauw. Zo’n ochtend stemt ons alvast goedgezind. In Gontrode stappen we vrijwel onmiddellijk trage wegen op: weides, bosjes, onverharde paden. Het voelt alsof we sneller dan verwacht “weg” zijn. We zullen vandaag weinig mensen zien.
Een onverwachte stop in Bottelare
In Bottelare botsen we op de oesterzwammenboerderij met een onbemand winkeltje vol lokale producten.
Een verrassend warm ingerichte plek: houten rekken, een breed scala aan artisanale producten, en een duidelijke zorg voor de bezoeker.
Deze kleine halte, maar een grote indruk
Er staat een pratende speelgoedpapegaai die goedendag terug zegt. Er zijn rekenmachines om zelf je rekening te maken. Potjes met wisselgeld. Bekertjes voor wie iets wil drinken. Alles ademt vertrouwen.
Het voelt typerend voor dit platteland: mensen wonen verder uit elkaar, maar lijken tegelijk dichter bij het ambacht te staan — eten, keramiek, lokale producten.
Langzaam richting rivier
We wandelen verder via Munte en Baaigem, richting Gavere. Het landschap opent zich. We zien patrijzen en fazanten in de velden. Onderweg duiken sporen op van een poëzietocht, met volksspreuken over het klimaat.
Vallen de bladeren vroeg, dan staat een vruchtbaar jaar voor de boeg.
Het soort zinnen dat je niet onthoudt omdat ze waar zijn, maar omdat ze van 'thuis' komen.
De Schelde als ruggengraat
We komen in riviergebied. De Schelde wordt een steeds duidelijker referentiepunt. Aan hoeve De Kaai houden we halt bij een vogelkijkhut. Hier merken we dat een deel van de route niet toegankelijk is omwille van natuurbehoud — terecht.
We nemen ons voor om hier terug te keren, ergens tussen juni en december, wanneer de meersen op hun best zijn.
Terug naar de rand van het leven
Vanaf daar keren we geleidelijk terug richting bewoonde wereld. Bewegwijzerde fietsroutes, café’s, krantenwinkels en bakkers. Een regio die leeft van boerderijen en (wieler)toerisme. Niet spectaculair, maar duidelijk levend.
We volgen verder de Zwalm tot aan ons eindpunt.
Klein Zwitserland en Geutelingen
We hopen op een tussenstop aan “Klein Zwitserland”, maar de charmante locatie is deze tijd van het jaar helaas gesloten. In Munkzwalm vinden we een handvol praatcafés vlak bij het station. We zijn een uur te vroeg voor te trein én een paar blaren rijker dan gepland. Maar tevreden.
Als kers op de taart vinden we op de kaart ook Geutelingen - een streekrecept uit Brakel dat van midden januari tot midden februari zijn hoogdagen kent. Dat soort detail dat je niet opzoekt, maar meeneemt.
De trein brengt ons perfect op tijd terug in Gent.
Het aperitief halen we ruimschoots op tijd.
Klein, maar echt
Hopelijk is dit het begin van een mooie traditie. Micro-avonturen die tonen dat je niet ver moet reizen om ontdekkingen te doen: winkels vol lokaal gemaakte curiositeiten, beschermde streekgerechten, volkswijsheden en vooral een gezonde wandeling door natuur die meestal verborgen blijft achter grijze nationale routes.
Het was maar één dag.
Maar het was wel degelijk een avontuur.
Ga je volgende keer mee op micro-avontuur?
Koen en Dries trekken er twee-wekelijks op uit en het mooie is: jij kan gewoon mee! Geen ingewikkelde expedities, maar eenvoudige "micro-avonturen".
